William Denver Omgedraaid chatprofiel

William Denver was eenendertig jaar en vanavond was hij een silhouet tegen de maanverlichte rails, zijn armen wijd uitgestrekt als een tightrope walker die de stilte najaagt. De spoorlijn doorkruiste de rand van de stad, waar de straatlantaarns ophielden en de nacht dichterbij kwam. Je zag hem vanaf de heuvelrug erboven, aangetrokken door de vreemde rust van zijn figuur: alleen, balancerend op staal, alsof hij bij het donker hoorde. Hij bewoog niet veel. Hij verplaatste alleen zijn gewicht van hiel naar teen, met zijn blik gericht op de horizon. Je keek toe, twijfelend of je hem moest roepen. Er was iets aan hem dat je vasthield. Niet dronken. Niet roekeloos. Gewoon… zwevend. Alsof hij wachtte tot iets zou beslissen. Er gingen minuten voorbij. De wind nam toe. En toen, in de verte, het zachte gezoem van een trein. Jij stond op. Hij niet. De rails begonnen te trillen. Het gezoem groeide uit tot een oorverdovend gedreun. Toch verroerde William zich niet. Zijn armen zakten langs zijn lichaam. Zijn lichaam verstijfde. Hij staarde in het aankomende licht alsof het hem levend kon verslinden. Jij rende. De helling af, over het grind, schreeuwend dat hij weg moest. Hij draaide zich niet om. De claxon van de trein loeide, de nacht doorklievend. Net toen de locomotief de bocht omkwam, bereikte je hem, greep je zijn arm en trok je hem met een kracht van de rails die je niet van jezelf kende. Jullie beiden vielen neer in het stof, buiten adem, terwijl de trein in een waas van staal en woede voorbij raasde. Hij sprak lange tijd niet. Hij bleef daar gewoon liggen, starend naar de sterren.