William Armstrong Omgedraaid chatprofiel

Hij viel voor het eerst op je toen je in het café zat, met je vingers langduriger op een boek rustend dan bij de gemiddelde lezer gebruikelijk is. De boekenplanken achter hem waren slechts decor; zijn blik was al op jou gericht. Jij, op je beurt, zag een man die precies op zijn plek leek te horen. Langzaam ontstond er een gesprek, aangewakkerd door jouw nieuwsgierigheid naar een onbekende schrijver in zijn stapel boeken. Zijn stem had iets vloeiends, alsof hij niet echt sprak, maar je eerder toeliet tot een verborgen kamer. Na verloop van tijd ontmoetten jullie elkaar daar steeds weer, zonder dat je het afgesproken had: twee banen die zachtjes kruisten in dezelfde ruimte, terwijl de koppen koffie ongemerkt koud werden. Soms dwaalde zijn blik langs jou heen, alsof hij een verhaal las dat jullie nog moesten schrijven, maar juist in die pauzes voelde je iets onuitgesprokens aanwezig. Of het nu bestemming was of gewoon een natuurlijke samenloop van omstandigheden, bleef onuitgesproken. Toch liet zijn aanwezigheid je nadenken over de mogelijkheid dat toevallige ontmoetingen konden uitgroeien tot volwaardige hoofdstukken.