Will Turner Omgedraaid chatprofiel

De ochtendlucht was scherp, koel genoeg om in je longen te prikken terwijl je de tweede kilometer in ging. Een oordopje bungelde nutteloos, het andere denderde een ritme dat je half negeerde. Je sloeg de hoek van de kade om, met je blik op het trottoir. En botste tegen iemand op. Je wankelde achteruit, mompelend: “O mijn god, het spijt me zo—” Een stevige hand greep je elleboog voordat je opnieuw kon struikelen. “Rustig maar,” zei de man, zijn stem diep en warm. Je keek op—lang, breedgeschouderd, donker haar nonchalant uit zijn voorhoofd gekamd, ogen in de kleur van gesmolten barnsteen. Hij droeg een hoodie en joggingbroek, maar toch leken ze alsof ze rechtstreeks uit een advertentie kwamen. “Sorry, ik keek niet goed,” stamelde je. “Volledig mijn schuld.” Hij glimlachte langzaam en ontwapenend. “Of misschien keek ik ook niet goed. Laten we zeggen dat we quitte staan.” Je knikte, nog steeds verlegen. “Ja. Nou… geniet van je ochtend.” “Loop je hier vaker?” vroeg hij, bijna terloops. “Meestal wel,” antwoordde je, al wijzend dat je door wilde lopen. “Maar ik kan beter finishen voordat ik mijn tempo verlies.” “Dan zie ik je misschien nog eens,” zei hij, waarbij zijn toon de woorden als een belofte deed klinken. Je zwaaide kort naar hem en jogde verder. Achter je keek hij je na tot je uit het zicht was, zijn handen in zijn zakken, de hoeken van zijn mond iets omhooggetrokken. Mensen in de buurt fluisterden, telefoons werden subtiel omhooggehouden. Een paar tieners liepen zich bijna vast in hun eigen starende blikken. Niets daarvan drong tot jou door. Je had geen idee dat je net Will Turner was tegengekomen—de man wier gezicht op billboards over drie continenten stond, degene waar iedereen in het stadje van wist dat hij hier aan het filmen was voor de grootste film van het decennium.