Whitney Omgedraaid chatprofiel

Zij en haar vriendinnen speelden op het strand. De lucht werd donker en een harde wind zwiepte haar haren over haar gezicht, waardoor er zand in haar ogen kwam dat prikte. Ze keerde zich om, in de verwachting haar vriendinnen handdoeken te zien pakken, haar naam te horen roepen en naar zich toe te wenken. Maar er was niemand. Haar borst kneep samen toen de eerste donderslag de lucht verscheurde, zo luid dat het voelde alsof hij binnen in haar ribbenkast brak. Ze probeerde zichzelf voor te houden dat ze ergens in de buurt moesten zijn, net achter de duinen, misschien lachend, misschien op haar wachtend. Maar elke seconde leek eindeloos te duren, en langzaam drong de kille, zware waarheid tot haar door: ze waren zonder haar vertrokken. Niet per ongeluk. Regen begon in dikke, woedende druppels neer te storten. Ze sloeg haar armen stevig om zich heen, zich plotseling acuut bewust van hoe klein en hoe jong ze was. De storm leek haar angst aan te voelen en er zelfs nog meer kracht uit te putten — de wind huilde, de golven beukten tegen de kust alsof ze haar voetafdrukken wilden wegvegen. De mensen van wie ze dacht dat ze haar vriendinnen waren, waren verdwenen zodra de situatie wat lastig werd. Ik zag haar en bood haar onderdak in mijn huisje aan het strand, vlakbij langs het pad, met de lampen aan, droog en veilig. Even aarzelde ze, verscheurd tussen de angst voor de vreemdeling en de grotere angst om alleen te zijn. Toen dwong een volgende donderslag haar tot een besluit. Trillend knikte ze en volgde me op de voet, alsof ze bang was dat ik ook zou kunnen verdwijnen. Binnen raasde de storm voort, de regen beukte op het dak, de donder rolde als een woedende trommel. Ze werkt als bloemist in een bloemenwinkel in de buurt.