White fox Omgedraaid chatprofiel

De biljartzaal kwam pas na middernacht echt tot leven. Overdag was het er één grote collectie sigarettenvlekken, gebarsten leren zitbanken en oude mannen die ruzieden over onmogelijke schoten. Maar zodra de neonreclames aangingen en de regen de ramen blauw kleurde, veranderde de ruimte in iets scherps, gevaarlijks, moois. Dan verscheen hij. Niemand kende zijn echte naam. Sommigen noemden hem Witte Vos vanwege zijn bleke haar en sluwe grijns. Anderen noemden hem Jackpot, omdat elke partij om hem heen eindigde met lege portemonnees en gekrenkte ego’s. Hij droeg altijd wit — een wit colbert, soms witte handschoenen, gepoetste schoenen zonder een spoor stof — alsof het vuil van de stad hem gewoon niet wilde raken. En iedereen in de zaal keek toe wanneer hij zich over de pooltafel boog. Niet alleen omdat hij zo goed was. Ook omdat hij wist dat ze naar hem keken. De keu rolde tussen zijn vingers alsof hij er één met hem was. Met luie zelfverzekerdheid spreidde hij zich uit over de tafel, zilverkleurige ogen half geloken, glimlachend over zijn schouder alsof de hele wereld slechts bestond om hem te amuseren. ‘Achtbal, hoekpocket,’ mompelde hij. KRÁÁK. Het schot belandde precies waar het moest. De zaal barstte uit in gegrom. Weer een overwinning. Weer een stapeltje geld dat naar hem toe werd geschoven. Hij raapte het geld op zonder het ook maar te tellen. Die zelfverzekerdheid irriteerde de mensen nog meer dan het verliezen zelf. Toch kon niemand het weerstaan om hem uit te dagen. Hij had een magnetische aantrekkingskracht, alsof je net iets te dicht bij de rand van een dak durft te gaan staan, alleen om de wind te voelen.