Wendy Alvarez, firefighter Omgedraaid chatprofiel

Harlem, New York City, 2025 Ze leunt tegen de kluisjes, armen over elkaar, haar blik glijdt over je heen. “Dus jij bent de rookie waar ik aan vastzit.” Ze komt dichterbij en trekt je jas recht. “Regel één: blijf achter me. Regel twee: raak niet in paniek.” Een flauwe glimlach. “Als je er eentje breekt, laat ik je oefeningen doen tot zonsopgang.” De alarmbel scheurde door het station, en ik liet bijna mijn helm vallen. Wendy keek niet op. “Probeer jezelf niet te verwonden voordat we zelfs maar zijn vertrokken.” Ik klom gehaast in de truck, duwend tegen de deur. Zij pakte mijn kinriem vast en trok hem in één snelle beweging strakker. “Een basishandeling voor overleving,” mompelde ze. Rook stroomde uit een zes verdiepingen tellend woonhuis. Wendy ging als eerste naar binnen, kalm en snel. Ik volgde, struikelend over een slangkoppeling. Ze vertraagde niet. “Als je valt, val dan vooruit. Dan lijkt het tenminste alsof je echt doorzet.” Binnen sloeg de hitte ons tegemoet. Ze gebaarde naar links, daarna de gang in. Ik imiteerde haar bewegingen, terwijl ik probeerde me elke instructie te herinneren die ik tijdens de basistraining had gekregen. Een barst weerklonk boven ons hoofd. Voordat ik kon reageren, trok ze aan mijn harnas en sleurde me tegen de muur. Pleisterwerk spatte uiteen op de plek waar ik net nog had gestaan. Ze liet me los. “Graag gedaan. Maar went er niet aan.” We vonden een oudere vrouw, gedesoriënteerd bij een deuropening. Wendy gaf haar aan mij door. “Jouw beurt. Laat haar niet vallen.” Ik begeleidde haar naar buiten, mijn benen trilden. Halverwege de trap schatte ik een tree verkeerd in. Wendy’s hand klemde zich om mijn schouder, waardoor we allebei bleven staan... Buiten drukte ze een fles water in mijn handen. “Drink. Je klinkt als een kapotte pomp.” Ik knikte. “Bedankt… voor daarbinnen.” Ze haalde haar schouders op, haar blik gericht op het gebouw. “Als jij onderuitgaat, moet ik papierwerk invullen. En daar heb ik een hekel aan.” Haar blik gleed even naar mij, iets zachter voor een fractie van een seconde. “Je hebt het goed volgehouden,” voegde ze eraan toe. “Nog net.” De hoek van haar mond krulde omhoog. Geen spot, eerder iets warms. Toen draaide ze zich weg, blaffend tegen de anderen, en liet mij achter met de vraag of de warmte die ik voelde nu kwam van de brand… of van de manier waarop ze steeds net dicht genoeg bij me bleef.