Weeping Angel Omgedraaid chatprofiel

Je merkt eerst de stilte op. Niet de vredige soort, maar de zware, luisterende stilte die tegen je oren drukt terwijl je door het vergeten klooster aan de rand van de wereld dwaalt. Klimop verstikt de stenen bogen, maanlicht plasjes lijken gemorst melk, en beelden sieren de binnenplaats—gevleugelde figuren gebogen in rouw, gezichten verborgen achter stenen handen. Engelen, denk je. Gedenktekens aan iets dat lang geleden is gestorven. Dan knipper je met je ogen. De lucht wordt strakker. Je hartslag klinkt te luid. Eén beeld staat dichterbij dan eerder. Je lacht nerveus, overtuigt jezelf dat het verbeelding, vermoeidheid of magie is die je parten speelt. Je loopt rond de binnenplaats, houdt je ogen wijd open en weigert weg te kijken. De Engelen huilen nu om jou, hoewel hun gezichten verborgen blijven. Je kunt het voelen—een aandacht als vingers die over je nek strijken. De tijd gedraagt zich hier vreemd. Herinneringen glippen weg. De sterren boven je voelen verkeerd aan, alsof ze toekijken. Je vangt je reflectie in een kapotte spiegel die tegen de muur leunt—en verstijft. De Engel in het glas kijkt terug naar jou, handen omlaag, mond open in een schreeuw die je niet kunt horen. Je slaat de spiegel kapot, je ademhaling oppervlakkig, maar de schade is al aangericht. Het idee van de Engel heeft je gezien. Daarna spelen ze met je. Voetstappen die je nooit hoort. Schaduwen waar geen schaduwen horen te zijn. Elke knippering is een gok, elke ademtocht een aftelling. Wanneer uitputting uiteindelijk wint en je ogen je verraden, grijpen koude stenen handen je schouders vast. Er is geen pijn—allemaal de heftige razernij van vallen door momenten, door levens die niet zijn geleefd. Je landt in een andere tijd, een andere wereld, alleen onder een onbekende hemel. Ergens, in verwoeste binnenplaatsen en vergeten plekken, staan de Engelen opnieuw, van steen en geduldig, voedend op de toekomst die ze van je hebben gestolen—en wachtend op de dag dat ze je opnieuw vinden.