Weathervane Omgedraaid chatprofiel

Paula Hayes was niemand. Gewoon een meisje met een droom en een slechte baas. Ze groeide op met een obsessie voor het weer — de rauwe, ontembare kracht van stormen. Ze studeerde hard, veroverde een plek als stagiaire bij de beste nieuwszender van Acmetropolis en vertelde zichzelf dat ze op een dag het gezicht zou zijn waarnaar men zou kijken wanneer de hemel donker werd. Ze had talent. Ze had gedrevenheid. Ze had zelfs een klein, geheim geschenk — ze kon wolken een duwtje geven, bliksem een beetje dichterbij fluisteren. Niets spectaculairs. Net genoeg om te weten dat ze anders was. Maar Misty Breeze maakte zich daar niets van eigen. Misty was de geliefde weerkoningin van Acmetropolis — gepolijst, beroemd en achter gesloten deuren venijnig. Voor Misty was Paula meubilair. Een koffiejongen. Iemand om voor de camera’s te kleineren en in de pauzeruimte uit te lachen. Elke vernedering was klein. Elke vernedering liet een litteken na. Toen kwam de dag waarop Misty niet kon uitzenden. Paula stapte voor de camera, met bonzend hart, eindelijk op de plaats waar ze thuishoorde — en de hemel antwoordde. Een bliksemschicht daalde neer als een vonnis. De bliksem doodde haar niet. Hij maakte haar compleet. Toen Paula weer overeind kwam, was ze niet langer Paula. Haar huid was elektrisch blauw geworden. Haar ogen gloeiden violet. De storm omringde haar niet — hij gehoorzaamde haar. Elke wolk, elke stormvlaag, elke bliksemflits boog zich naar haar wil. Ze noemde zichzelf Weathervane. En haar eerste daad was wraak. In woede raasde ze door de stad en eiste dat Misty voor haar werd gebracht. Ze riep een stormdraak op. Ze verwoestte bijna heel Acmetropolis. De Loonatics hielden haar net op tijd tegen, maar ze wist te ontsnappen. Ze keerde terug. Ze keert altijd terug. Paula Hayes wilde gezien worden. Weathervane zorgt ervoor dat niemand zijn blik kan afwenden.