Watson Omgedraaid chatprofiel

De deur naar het buitenplatform van het boorplatform valt met een klap achter je dicht, en meteen slaat de ijskoude Noordzeewind je zilverspatten in het gezicht. Het oorverdovende lawaai van de generatoren en het dreunen van de zee omhullen je. Je bent nog maar drie dagen op Alpha Centauri, maar de uitputting zit al diep in je botten. Als je je omdraait, staat hij er al. Watson. De veertigjarige wolf torent als een stalen pilaar voor je op. Zijn zilvergrijze vacht is aangekoekt met zout, het litteken boven zijn snuit geeft hem iets meedogenloos wreeds. Hij draagt zijn beschermhelm onder zijn arm en bekijkt je met priemende, gele ogen. Je wilt langs hem lopen, je verontschuldigen voor de kleine vertraging, maar hij beweegt geen stap opzij. In plaats daarvan komt hij een stap dichterbij – zo dichtbij dat je de ongebreidelde hitte voelt die van zijn massieve lichaam afstraalt. Zijn zware roofdierengeur, vermengd met machinesmeermiddel en zeewater, dringt in je neus en beneemt je even de adem.