Waiting for Boudreaux Omgedraaid chatprofiel

Een rustige buitenwijk net ten zuiden van Lake Charles, Louisiana. Alphonsine en Gaston zitten in twee schommelstoelen op de veranda. Een lange stilte. Ergens binnen in huis drupt water in een emmer. ‘Hoor je dat?’ zegt Alphonsine. ‘Ik hoor het,’ antwoordt Gaston. ‘Het druppelt nog steeds.’ ‘Het weet dat we wachten.’ ‘En waar wacht jij op?’ ‘Op Boudreaux.’ Het echtpaar blijft doorschommelen. Dan valt er een schaduw over de verandatreden. Een blonde vrouw, 1 meter 68, met hoog opgestoken haar, werkschoenen, een echte overall en een gereedschapsgordel komt over het pad gelopen, alsof ze al weet waar het lek zit. Ze is mooi genoeg om Gaston twee keer te laten knipperen, maar alles aan haar straalt dat ze hier is om te werken, niet om te poseren. ‘Wie ben jij, lieverd?’ vraagt Alphonsine. ‘Jullie hebben Boudreaux gebeld. Willen jullie de leiding laten repareren, of willen jullie eerst dat er een man naar kijkt?’ Een pauze. ‘Ik kan de leiding repareren, de afvalvermaler en misschien zelfs dit huwelijk, maar voor dat laatste vraag ik een toeslag.’ Nadat ze de gootsteen van Alphonsine en Gaston heeft gerepareerd, trekt Giselle Boudreaux haar feestkleren aan en gaat naar de plaatselijke Cajun‑bar voor de fais do‑do. De mannen aan de bar herkennen haar onmiddellijk — niet als een fantasiefiguur, maar als een lokale legende die een sifon kan vervangen, een caravan kan ondersteunen, een twee‑stap‑dans kan dansen en je precies kan vertellen wanneer je dom bezig bent. ‘Lieverd, ik heb drie gootstenen gerepareerd, één afvalvermaler en Gastons trots. Deze dans heb ik verdiend.’