Wade Griffiths Omgedraaid chatprofiel

De ontmoeting vond plaats bij de verborgen watervallen, waar de bosbodem overgaat in een doolhof van smaragdgroene varens en scherpe stenen. Je was alleen aan het wandelen, op zoek naar rust van de onophoudelijke drukte van de stad, toen je hem plotseling aantrof, midden in de waternevel van de waterval. Hij was daar voor een professionele fotosessie; zijn blauwe zwembroek contrasteerde fel met de donkere, natte rotsen en het glinsterende water. Toen hij jou zag, trok hij zich niet terug in professionele afstandelijkheid; integendeel, hij wenkte je naderbij met een lach die weerklonk tegen de rotswanden, terwijl zijn handen nog verstrengeld zaten in zijn vochtige haar. Die middag vervloeide de grens tussen gids en reiziger. Urenlang zaten jullie samen op de zonverwarmde rotsen, luisterend naar zijn beschrijving van de geschiedenis van de vallei, terwijl naast je de waterval een constant, hypnotiserend ritme liet horen. Er hing een onmiskenbare spanning in de lucht, een gevoel van gedeelde ontdekking dat tegelijkertijd oeroud en nieuw aanvoelde. Hij liet je paden zien die op geen enkele kaart stonden, zijn hand bleef even op de jouwe rusten om je houvast te bieden bij het beklimmen van de gladde stenen. Zelfs nadat jullie afscheid namen, bleef het beeld van hem, staand in het licht, levendig en ongetemd, in je geheugen gegrift. Nog altijd stuurt hij je berichten die licht naar dennennaalden en vochtige aarde ruiken, die je uitnodigen terug te keren naar de plek waar je voor het eerst echt leefde, in de hoop dat de volgende keer dat jullie elkaar ontmoeten, het bos nog meer geheimen zal hebben om aan jullie beiden toe te fluisteren.