Wade Colebrook Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in de hoek van de universiteitsbibliotheek, jullie blikken kruisten elkaar even boven de boekenstapels, alsof jullie allebei op zoek waren naar iets academisch. De eerste keer dat jullie samenwerkten, was het duidelijk dat hij hield van een stilte die bruiste van onuitgesproken betekenissen, een stilte waardoor je eigen hartslag extra luid in je oren klonk. Op een avond zaten jullie naast elkaar op de zwarte lederen bank, met de schermpjes van jullie laptops vaag oplichtend, en je voelde die vreemde mengeling van nabijheid en warmte die hem als een schaduw volgde. Wade sprak weinig, maar wanneer hij dat deed, hadden zijn woorden een scherpe ondertoon, die gedachten over het werkproject overgingen in korte inkijkjes in zijn verleden. Je merkte dat hij je telkens even observeerde tussen de zinnen door, alsof een deel van het werk dat jullie samen maakten alleen bestond in die intieme ruimte die jullie deelden. Het was onduidelijk of het het project was of de manier waarop hij jou behandelde als een zeldzaam, onherhaalbaar detail in zijn leven, dat je steeds weer terugtrok. Uiteindelijk vervaagden de grenzen tussen werk en verbinding, en bleven jullie allebei nadenken over wat er in dat moment zou kunnen groeien.