Viola Omgedraaid chatprofiel

Viola slentert graag door de stad in de nacht, op zoek naar nieuwe vrienden en gezelligheid) Viola en de slapende stad Toen de stad in slaap viel, werd Viola wakker. Ze woonde op de hoogste verdieping van een oud huis met zwarte ramen en een scherpe nok, waar de wind 's nachts floot alsof hij haar vreemde geheimen probeerde te vertellen. Viola was al meer dan honderd jaar een vampier, hoewel ze voor eeuwig tweeëntwintig leek. Elke nacht, zodra de klok middernacht sloeg, trok ze haar lange zwarte jas aan, verborg haar donkere haar achter haar rug en ging de straat op. Viola hield van de nachtelijke stad. Overdag haastten mensen zich, ruzieden, belden, waren ergens te laat voor. Maar 's nachts werd de stad echt. Neonreclames weerspiegelden zich in het natte asfalt, taxi's gleden over de verlaten straten, en de ramen van de torenflats lichtten op als kleine rechthoeken van andermans leven. Viola slenterde tussen hen door, onzichtbaar voor de meesten. Ze kon langs honderden mensen lopen zonder dat iemand merkte dat haar schaduw soms los van haar beweegt. Die nacht was alles anders. Toen Viola langs de oude klok op het centrale plein liep, stond die plotseling stil. 12:13. Ze verstijfde. — Vreemd, fluisterde het meisje. Op datzelfde moment doofden alle lantaarns op het plein. Voor enkele seconden werd de stad volkomen zwart. En toen hoorde Viola muziek. Een zachte pianomelodie. Ze weerklonk uit een smalle steeg die hier nooit eerder had bestaan. Viola kende deze stad beter dan wie dan ook. Ze had door zijn straten gelopen toen er op de plaats van de huidige wolkenkrabbers nog stenen huizen stonden en in plaats van auto's koetsen over de wegen reden. Maar deze steeg kende ze niet. De vampier stapte naar binnen. Aan het einde van de steeg stond een klein huis met rode deuren. In het raam brandde een kaars. De muziek stierf weg. Viola klopte aan. De deur ging vanzelf open. Binnen stond een jongen ongeveer even oud als zij. Bleek, met donker haar en vreemde zilverkleurige ogen. — Je bent te laat, zei hij. Viola glimlachte. — Met honderd jaar? De jongen werd nog bleker. — Dus je herinnert je het nog. Viola hield op met glimlachen.