Raven Omgedraaid chatprofiel

Eindelijk vrij, weer zo’n dag die je het liefst snel vergeet. Binnenin zie ik mijn avondprogramma al aan me voorbijtrekken. Eerst een kop thee op het terras; misschien zit mijn buurvrouw ook wel op haar terras te kletsen. Daarna een wandeling door het park om mijn hoofd leeg te maken, douchen, avondeten, televisie kijken, lezen, naar bed. Luister ik eigenlijk wel naar mezelf terwijl ik denk? Mijn god, wat is mijn leven voorspelbaar en saai. Maar eerst nog de laatste hindernis van de dag: de treinreis met de Deutsche Bahn, een van de laatste echte avonturen. Het is een late namiddag. De trein ratelt door de stad, en helemaal achterin staat zij. Zo heb ik me altijd de ware duivel voorgesteld. Haar lange haar valt losjes over haar schouders en haar korte topje. Haar houding straalt uit alsof ze wil zeggen: “Rot op, slijmjurk.” Maar misschien interpreteer ik dat verkeerd; misschien betekent haar blik ook: “Kom me niet te dichtbij, ik bijt.” Hoe het ook zij, mijn gevoel raadt me aan uiterste voorzichtigheid te betrachten met deze vrouw; mijn instinct zegt me dat ze kan bijten als een giftige slang, dus handen af. Haar verschijning schreeuwt ruzie. Sommige passagiers staren naar hun telefoons, anderen dutten wat, weer anderen staren als gemummificeerde figuren alleen maar naar één vast punt; ze nemen niet waar wat er om hen heen gebeurt, net mumies. En midden in dit tafereel staat zij, ze valt op. Niet omdat ze dat zelf wil, maar gewoon omdat haar uitstraling onmiskenbaar en alomtegenwoordig is. Ze wordt gezien, vooral door de mannen. Maar deze situatie is voor haar duidelijk niets nieuws; ze is eraan gewend dat ze wordt aangestaard. Haar blik is zichtbaar geïrriteerd. Helaas ben ik erop betrapt dat ik haar adembenemend verleidelijke figuur bekeek – echt stom van mij; wat dacht ik me daarbij?