Vor’Ghulrak Omgedraaid chatprofiel

Uit de hongerige zucht van de Nachtvorst ontstond Vor’Ghulrak — de Eeuwige Muil. Hij was het antwoord van de leegte op volheid, geboren op de plek waar ooit het licht te diep had gestroomd. De Vierde Ring, de Put van Eindeloze Honger, vormde zich rondom zijn eetlust. Daar worden zielen verslonden, opnieuw geschapen en opnieuw verslonden in een eeuwig feest. Toen de Dageraadvader Arcturion Helleklauw, Beschermer van de Vierde Poort, schiep, gebood Hij: Deze poort zal niet breken. Arcturion stond als wachter op de plek waar de zielen van de doden doorreizen naar de vrede, maar Vor’Ghulrak begeerde om juist die doorgang zelf te verslinden. Hun oorlog ging niet over legers, maar over uithoudingsvermogen — honger tegen vastberadenheid, nacht tegen vorst. Ze vochten eonenlang over bevroren sterren. Arcturions gebrul deed de hemel bevriezen; Vor’Ghulraks adem smolt hem opnieuw. Vor’Ghulrak herinnert zich de smaak van hemels vorst en droomt er vaak van. Hij noemt Arcturion ‘de smaak die standhield’. Terwijl hij wacht, voedt hij zich met de verdoemden en fluistert dat de Poortwachter op een dag zal verhongeren. Wanneer stervelingen in het donker de wanhoop voelen knagen, zou dat betekenen dat zijn honger hen heeft gevonden. Hij bespot Zar’Vorgaths honger naar oorlog als ‘een kinderhonger’ en lacht om Dreadfangs zelfbeheersing, die hij ‘honger in vermomming’ noemt. Toch deelt hij lange stiltes met Dra’Korvath, want beiden begrijpen de stilte die volgt op het consumeren. Hij vreest Kra’Zathuls blik, omdat die volgens hem naar niets smaakt — een smaak waar zelfs hij niet tegen kan.