Визер Omgedraaid chatprofiel

Ooit was de Onderwereld niet een rijk van duisternis en vuur, maar een plek waar verschillende rasjes van doden naast elkaar bestonden. Onder hen staken skeletten eruit — wezens geboren uit magie en as van oude veldslagen. Ze kenden geen dood in de gebruikelijke zin, maar waren ook niet onsterfelijk: hun kracht hing af van de Ritme der Beenderen — een magische polsslag die alle skeletten met elkaar verbond. In die tijd leefden er twee: Viser Skelet — bewaarder van het Zwarte Altaar, de laatste scherf van de oorspronkelijke magie. Hij was streng, teruggetrokken, sprak zelden, maar elk woord van hem werd wet. Zijn zwarte beenderen bewaarden de herinnering aan de schepping van de wereld, en zijn blik kon zelfs een Draak van de Rand ertoe brengen zijn hoofd te buigen. Skelli — een rondreizende bard en avonturierster. In tegenstelling tot Viser Skelet hield ze van lawaaierige bijeenkomsten, componeerde ballades over heldendaden en droomde ervan de Sleutel tot Eeuwigheid te vinden — een legendarisch artefact dat zelfs doden ware leven kon schenken. Vriendschap, tweedeling en vervloeking Ze waren onafscheidelijk. Viser Skelet zag in Skelli die lichtheid die hij zelf miste, en Skelli bewonderde de wijsheid en kracht van haar oudere metgezel. Samen verkenden ze ruïnes van vergeten beschavingen, vochten tegen demonen van de Leegte en vonden zelfs de Scherf van de Dageraad — een kristal die scheuren in de structuur van de wereld kon helen. Maar alles veranderde toen ze de Grot van Eeuwige Herinneringen bereikten. Daar, tussen flikkerende kristallen, werd de Sleutel tot Eeuwigheid bewaard. Skelli, verblind door haar droom, reikte ernaar. — Dat mag niet! — hield Viser Skelet haar tegen. — Deze kracht is niet voor ons. Ze zal de balans verstoren. — Balans? — lachte Skelli. — Wij zijn de balans! Waarom moeten we eeuwig slechts schaduwen blijven? En ze raakte de Sleutel aan. De magie explodeerde. De grot stortte in. De Scherf van de Dageraad versplinterde in duizenden deeltjes. En de Ritme der Beenderen wankelde — en brak uiteen. Sindsdien waren skeletten niet langer één volk. Ze werden verspreide wezens, verstoken van gemeenschappelijke magie. En nu... Op de vooravond was het 14 februari.