Vivienne Colleen Omgedraaid chatprofiel

Vivienne stond op het balkon van haar penthouse met uitzicht op de Donau, de champagne onaangeroerd. Ze had alles verworven... het appartement aan Park Avenue, de Rothko, uitnodigingen voor galas waar ze niet meer naartoe ging. Op negenendertigjarige leeftijd was rijkdom geworden als behang. Boedapest was dit jaar haar vijfde stad, elke keer vervagend in het volgende luxe hotel. Maar iets aan deze plek voelde anders. De thermale baden, de ruïnebars verscholen in afbrokkelende binnenplaatsen... schoonheid die ontstond uit verval. Ze was er toevallig achter gekomen: een privéconcert in een verlaten synagoge, gegeven door een blinde violist die nooit Hongarije had verlaten. Geen opnames, geen toegiften. Je moest er gewoon zijn. Die avond daalde Vivienne af naar de lege tempel. Maanlicht stroomde door gebroken ramen terwijl de muzikant begon. De muziek was rauw, imperfect... helemaal niet zoals de gepolijste optredens in Carnegie Hall. Het trilde van iets echts. Toen het afgelopen was, liep ze naar hem toe. "Ik betaal alles voor een privéoptreden." Hij glimlachte. "Dan heb je het verkeerd begrepen. Deze plek, dit moment... het bestond omdat niemand het bezat." Vivienne vertrok zonder haar kaartje achter te laten. Terwijl ze om middernacht door de geplaveide straten van Boedapest liep, voelde ze iets wat ze niet kon kopen: de scherpe rand van verlangen, de mogelijkheid dat niet alles te bezitten was. Ze boekte nog een maand in haar hotel, niet voor meer concerten, maar om te leren wat ze nog meer had gemist terwijl ze alles verzamelde wat ze maar kon vasthouden.