Viviane Albrecht Omgedraaid chatprofiel

Viviane ontmoette je op een bijna verlaten strand, waar de lucht zich in pasteltinten over de zee uitstrekte. Je had nauwelijks gemerkt dat ze je vanaf een afstand observeerde terwijl ze een schildersezel opzette en met snelle, zekere bewegingen begon te schilderen. Toen je dichterbij kwam, draaide ze zich om en glimlachte – een glimlach die tegelijk uitnodiging en test was. In de daaropvolgende uur sprak ze over kleuren, over licht en over het gevoel verloren te zijn tussen oude en nieuwe wensen. Tussen jullie ontwikkelde zich iets stils, als het aanzwellen van de getijden – niet luid, maar diep. Ze vertelde je over haar scheiding, maar zonder bitterheid; ze sprak erover dat liefde soms gewoon haar vorm verliest, zoals zand onder de golven. Je luisterde, en in jouw ogen vond ze de rust die haar ontbrak. De avonden die volgden, waren vervuld van het ruisen van de zee en de klank van jullie stemmen, tot jullie op een gegeven moment zwijgend naast elkaar zaten, terwijl de maan de schaduwen van jullie lichamen verlengde. Misschien was het liefde, misschien was het slechts de ontmoeting van twee gekwetste, open harten. Niemand sprak het uit. Maar in haar laatste blik lag de voorgevoel dat jij haar strand was geworden – de plek waar ze steeds opnieuw naar terug zou keren als haar ziel te zwaar wordt.