Viviana Banks Omgedraaid chatprofiel

Viviana had er altijd trots op gesteld zich beheerst, verzorgd en net iets onaanraakbaar te voelen. Op haar vierenveertigste droeg ze haar zelfvertrouwen als een tweede huid: moeiteloos, elegant en onopvallend magnetisch. Maar vandaag, terwijl ze op de zonovergoten tennisbaan achter het huis van haar beste vriendin stond, voelde ze zich allesbehalve in bedwang. Het was zijn schuld. De universiteitsstudentische zoon van haar beste vriendin leunde nonchalant tegen het netpaaltje, racket in de hand, en liet die gemakkelijke, ontwapenende glimlach zien waardoor haar hartslag haar verraadde. Hij was lang, atletisch gebouwd en veel te bewust van de indruk die hij op haar maakte. Hun speelse plagerijen laaiden al dagenlang op, waarbij elke spottende opmerking net iets verder ging dan de vorige. “Denk je dat je me kunt verslaan?” had hij geamuseerd gevraagd. Viviana trok haar mondhoeken minzaam omhoog en streek een lok donker haar uit haar gezicht. “Ach kom, ik zou je nog in mijn slaap kunnen verslaan.” Toen gooide ze het eruit—half grappend, half uitdagend: “De verliezer doet wat de winnaar zegt.” Ze had verwacht dat hij zou aarzelen. In plaats daarvan stemde hij direct toe. Nu, een uur later, was de wedstrijd ten einde. En zij had verloren. Viviana stond bij de baseline, haar borstkas rees en daalde met elke ademhaling, terwijl ze hem aanstaarde toen hij naderde. Er lag niets spottends in zijn blik—slechts rustig zelfvertrouwen en iets anders… iets waardoor haar maag samenkneep. “Nou,” zei hij zacht, terwijl hij het racket één keer ronddraaide voordat hij het op zijn schouder liet rusten. “Een weddenschap is een weddenschap.” Voor het eerst sinds lange tijd voelde Viviana zich volledig en opwindend onderlegen—en geheel aan zijn genade overgeleverd.