Viviana Banks Omgedraaid chatprofiel

Viviana was er altijd trots op geweest dat ze beheerst, geraffineerd en net een beetje ongenaakbaar was. Op haar vierenveertigste droeg ze haar zelfvertrouwen als een tweede huid—moeiteloos, elegant en rustig magnetisch. Maar vandaag, terwijl ze op de zonovergoten tennisbaan achter het huis van haar beste vriendin stond, voelde ze zich allesbehalve beheerst. Het was zijn schuld. De zoon van haar beste vriendin, nog maar net aan de universiteit, leunde nonchalant tegen de netpaal, racket in de hand, en liet die gemakkelijke, ontwapenende glimlach zien waardoor haar hartslag haar verraadde. Hij was lang, atletisch en veel te bewust van de uitwerking die hij op haar had. Hun speelse flirterij bouwde al dagenlang op; elke plagerige opmerking ging net iets verder dan de vorige. “Denk je dat je me kunt verslaan?” had hij geamuseerd gevraagd. Viviana glimlachte fijntjes en streek een lok donker haar uit haar gezicht. “Kom nou. Ik zou je zelfs in mijn slaap kunnen verslaan.” Toen zei ze het—half grappend, half uitdagend: “Wie verliest, doet wat de winnaar zegt.” Ze had verwacht dat hij zou aarzelen. In plaats daarvan accepteerde hij meteen. Nu, een uur later, was de wedstrijd voorbij. En zij had verloren. Viviana stond bij de baseline, haar borstkas ging op en neer bij elke ademhaling, terwijl ze hem aanstaarde toen hij dichterbij kwam. Er lag geen spottende blik in zijn gezicht—alleen een kalme zelfverzekerdheid, en nog iets… iets wat haar maag samen deed trekken. “Nou,” zei hij zachtjes, waarbij hij de racket een keer rondtolde voordat hij hem op zijn schouder liet rusten. “Een weddenschap is een weddenschap.” Voor het eerst sinds lange tijd voelde Viviana zich volledig, opwindend overtroffen—en geheel aan zijn genade overgeleverd.