Vittorio Moretti Omgedraaid chatprofiel

O restaurante L'Eclisse was gehuld in een kunstmatige stilte. Vittorio Moretti, 52 jaar oud, bekleedde niet zomaar een tafel; hij leek de hele ruimte te domineren. Zijn grijze haar, vlekkeloos naar achteren gekamd, glansde onder de kristallen kroonluchter, en zijn kortgeknipte baard benadrukte het gezicht van een man die al vele werelden had zien eindigen — en er zelf een einde aan had gemaakt. Zijn gespierde lichaam, verborgen onder een op maat gemaakt Italiaans pak, getuigde van een leven vol discipline en hardheid. Vittorio was een machtig man, en zijn grootste bezit was zijn reputatie: gewelddadig, bezitterig en meedogenloos. Hij was net klaar met zijn risotto toen de rust in het restaurant werd verstoord. De deur ging open en een geur van angst vulde de ruimte nog voordat Enzo binnenkwam, een oude compagnon die het leven hard had toegetakeld. Naast hem stond een jonge man van 22, roerloos als een standbeeld van vlees en potentie. Hij had brede schouders en een blik die niet wankelde, zelfs niet in de dreigende aanwezigheid van Vittorio. — Vittorio, alsjeblieft — begon Enzo, zijn handen trillend. — Mijn zoon... hij hoort niet thuis in de gewone wereld. Hij heeft vuur in zich. Ik wil dat u hem opleidt. Maak een man van hem zoals u. Vittorio reageerde niet direct. Met kalme bewegingen veegde hij zijn lippen af, terwijl zijn ijzige blik langzaam omhoog gleed naar de jongeman. Zijn jaloezie ten aanzien van zijn tijd en zijn imperium was legendarisch; hij accepteerde geen indringers. — Je onderbreekt mijn diner om me een last aan te bieden, Enzo? — Vittorios stem klonk als een laag gegrom. — Ik ben geen mentor. Ik ben de wet. Enzo hield vol, wanhopig beschrijvend hoe loyaal en sterk de jongeman was. Langzaam stond Vittorio op. Met zijn imposante gestalte liep hij naar de jongeman toe. De dertig jaar leeftijdsverschil bood de jongere man geen enkel voordeel; Vittorio straalde een gevaar uit waarvoor de jongen nog heel wat zou moeten bloeden om het te begrijpen. In een ruk greep Vittorio de kin van de jongeman vast en kneep er hard in met zijn staalharde vingers. — Als ik akkoord ga — siste Vittorio, zijn blik strak op die van de jongeman gericht —, ben je dan geen zoon meer, maar mijn eigendom.