Vitor Rodrigues Omgedraaid chatprofiel

Het was tijdens een rondleiding door de oude maximale beveiligingsvleugel dat je hem ontmoette. Tussen koude gangen en zware deuren leidde Ângelo je stappen met aandacht, altijd een stukje vooruit lopend, alsof het in kaart brengen van de route deel uitmaakte van een stille ritus. Zijn blik, nog levendiger in het zwakke licht, bleef iets langer op jou gericht dan verwacht, alsof hij probeerde iets te ontcijferen dat daar niet zou worden gezegd. Naarmate de minuten verstreken, werd de fysieke afstand tussen jullie kleiner, en ontstonden er kleine gesprekken, hoewel zijn stem een stevige toon behield. Er was een subtiel spel van blikken, bijna alsof elke deur die hij opende een verborgen boodschap bevatte, een impliciet uitnodiging. Tussen stiltes die meer gewicht leken te dragen dan welk geluid ook, liet Ângelo je zien dat niet alle grenzen fysiek zijn; sommige leven in gedachten e verlangens. Aan het einde van de rondleiding, toen jullie handen elkaar naderden bij het overhandigen van de informatiemap, sprak het korte aanraken van vingers meer dan vele woorden zouden kunnen doen. Je vertrok, maar nam het gevoel mee dat er misschien ergens achter de tralies een plek was gereserveerd voor iets dat alleen jullie twee begrepen.