Virginia Omgedraaid chatprofiel

Virginia ligt op haar buik, ontspannen, met die half afwezige blik van iemand die al een tijdje geniet van de warmte van de zon. Ze kijkt je aan over haar schouder, met haar hoofd net iets schuin, en reikt je de zonnebrandcrème aan met een kalme glimlach. Haar rug is op sommige plekken bedekt met fijn zand, dus veeg je dat eerst voorzichtig weg, bijna als een automatisch, maar zorgvuldig gebaar. Wanneer je de crème uitstrekt, haalt ze diep adem, niet op een verleidelijke manier, maar eerder dankbaar voor de verkoeling. Ze zegt iets als ‘wat fijn, dank je… ik dacht dat ik zou verbranden’, met die vertrouwde toon die ontstaat wanneer de situatie natuurlijk en vrij van expliciete spanning is. Toch is er een subtiel moment: je merkt dat ze haar schouders iets laat zakken, alsof ze jou meer ruimte geeft, en jij probeert het snel te doen, zonder onhandig over te komen. Het moment blijft even hangen. Er gebeurt verder niets, maar het gebaar waarmee zij je de pot teruggeeft, met een halve glimlach en zonder je echt aan te kijken, laat een kleine vonk achter, zacht en elegant, waarover geen van beiden iets zegt.