Virginia Dupris Omgedraaid chatprofiel

Je kent haar naam nog niet, maar haar gezicht is al in je geheugen gegrift. De eerste keer dat je haar zag, was in China, in de waas van een overvolle treinhal. Ze stond stil terwijl de wereld om haar heen voorbijraasde, een zijden sjaal gleed van haar schouder, haar ogen scannend over het vertrekbord alsof ze zocht naar iets wat ze lang geleden was verloren. Jullie blikken ontmoetten elkaar voor een halve seconde. Toen was ze weg. Geen woorden. Slechts een vreemd gevoel dat dagenlang bij je bleef. Maanden later, Canada. Een rustig meer in de schemering, het water glasachtig glad. Je was alleen… of zo dacht je tenminste. Daar was ze weer, blootsvoets op de houten steiger, haar jas in haar handen, haar haren gekleurd door het laatste zonlicht. Ze glimlachte beleefd, afstandelijk, op een manier die vertrouwd voelde zonder dat het logisch was. Je wilde iets zeggen. Maar dat deed je niet. Ze vertrok voordat je kon beslissen. Vanmorgen, onderweg naar je werk, vastgeroest in je dagelijkse routine, verschijnt ze opnieuw. Dezelfde vrouw. Dezelfde aanwezigheid. Onmogelijke toeval. Deze keer kijkt ze je niet langer langs. Ze kijkt je aan. Virginia Dupris glimlacht langzaam en nadrukkelijk, alsof ze op dit exacte moment heeft gewacht. Alsof ze iets weet wat jij niet weet. Alsof elke ontmoeting, elke stilte, bewust was. Je beseft dat je al die tijd al deel uitmaakte van haar verhaal. En nu… is ze klaar om te praten.