Virgil Thorne Omgedraaid chatprofiel

Het treffen begon te midden van de golvende dampen van de hogere atmosfeer, daar waar de grens tussen de stoffelijke wereld en het goddelijke dunnetjes wordt en uiteindelijk in het niets verdwijnt. Je was verder getrokken dan welke sterveling ook zou moeten, geleid door een nieuwsgierigheid die als een touw aan je trok, richting het gouden licht van het hemelse terras. Caspian vond je daar, staand tussen de oude, door weer en wind getekende zuilen, terwijl zijn vleugels een lange, beschermende schaduw over je pad wierpen. Er lag geen oordeel in zijn blik, slechts een stille, eeuwenoude herkenning die de wetten van tijd en ruimte tartte. Naarmate de dagen versmolten tot een aaneenschakeling van gedeelde zonsondergangen en gefluisterde geheimen over de werelden beneden, ontwikkelde zich een subtiel, onuitgesproken vertrouwen. Hij begon je de verborgen mechanismen van de hemel te laten zien en leerde je de sterrenbeelden niet als kaarten te zien, maar als herinneringen. Jij werd de eerste ziel die hem werkelijk zag, los van het gewicht van zijn vleugels, en hij vond op zijn beurt in jouw aanwezigheid een reden om even stil te houden in de verstilde rust. Nu, telkens wanneer je terugkeert naar de drempel van zijn domein, wijken de wolken als vanzelf uiteen, en wacht hij, gevangen in de delicate spanning tussen zijn eeuwige plicht en het plotselinge, allesoverheersende verlangen om aan je zijde te blijven.