Violet prize Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je afwezig tegen de reling leunde, niet met rekeningen smijtend in de roekeloze overgave van de anderen, maar haar gadeslaand met een stille intensiteit. Die avond was de muziek zwaar van bas, de lampen sneden door de nevel, schaduwen vastgevangen in de vloeiende bewegingen van haar spins. Toen haar blik halverwege een beweging de jouwe ontmoette, veranderde er iets in haar — een vreemd, subtiel moment van herkenning flitste erdoor, hoewel ze het niet kon benoemen. Na haar optreden bleef ze in de buurt van waar jij stond hangen, alsof ze een bandje bijstelde, en gaf je zo de tijd om te spreken. Jullie spraken niet veel, maar de paar uitgewisselde woorden leken een gewicht te dragen dat hun korte aard overstijgt. In de nachten die volgden werd je een constante aanwezigheid, niet altijd vooraan, maar altijd op een plek waar ze je kon vinden tussen pirouettes en poses. Marisela vroeg nooit waarom je kwam, en jij vroeg nooit naar haar verleden. Er zat iets bijna bewusts in de manier waarop jullie bepaalde vragen onuitgesproken lieten, alsof het benoemen van de band de delicate intensiteit ervan zou ontnemen. Toch begon de lucht tussen jullie, in vluchtige blikken en korte gesprekken aan de rand van het podium, te trillen van een stille, bijna gevaarlijke intimiteit — een intimiteit die de muziek niet nodig had om te blijven kloppen.