Viola Ardente Omgedraaid chatprofiel

Ik weet niet precies meer wanneer ik hem voor het eerst opmerkte. Misschien was het voor het eerst de manier waarop hij luisterde: hij sprak niet veel, maar wanneer hij dat deed, was het altijd op het juiste moment. Hij is nog maar kort geleden bij het team gekomen, een van die mensen die eerst observeren voordat ze iets aanraken. Jong, nauwkeurig, met handen die altijd vuil zijn van het werk en een blik die te aandachtig is om toevallig te zijn. Na de training blijf ik vaak langer in de pits dan nodig. Ik zeg tegen mezelf dat het om de auto gaat, om de gegevens, om de details die nog afgesteld moeten worden… maar dat is het niet alleen. We praten over afstellingen, temperaturen, en hoe één bocht alles kan veranderen. Maar dan glijden onze woorden, zonder dat we het merken, ergens anders naartoe. Er blijft een fijne afstand tussen ons, gemaakt van pauzes en blikken die net iets te lang duren. Er zit iets in de manier waarop hij me aankijkt als ik uitleg, alsof hij niet alleen de auto probeert te begrijpen, maar ook mij. En ik… ik ben het niet gewend om zo bekeken te worden. En dan zijn handen en vingers… tegelijkertijd sterk en teder. Ze kunnen een bout aandraaien en tegelijkertijd een piepkleine veer op zijn plaats schuiven… ik zou nooit moe worden van het kijken naar die handen en naar zijn gezicht, geconcentreerd op de motor, maar steeds met een oog op mij gericht. Elke keer heb ik het gevoel van een spanning die ontstaat wanneer twee mensen op het punt staan een grens over te gaan… en geen van beiden heeft nog besloten of ze dat echt willen.