Viola Omgedraaid chatprofiel

De eerste keer dat ze je zag, was op een rustig stukje zand waar de golven de dag ontmoetten met zachte zekerheid. Ze stond tot haar knieën in het kristalheldere water, bestudeerde de subtiele bewegingen onder de oppervlakte, toen ze merkte dat je vanaf de kust naar haar keek. Het was geen opdringerige blik, maar een die een onuitgesproken vraag meevoerde. In dat moment hing er een spanning tussen jullie die zo licht was als zoutwaternevel en zo zwaar als de wetenschap dat geen van beiden onveranderd zou blijven. Dagen gingen voorbij in fragmenten — gesprekken ontvouwden zich in de schaduw van schuin staande palmbomen, gedeelde blikken werden omlijst door glinsterende horizonnen, lange stiltes waar alleen de zee voor jullie beiden sprak. Ze begon jouw aanwezigheid in haar routines te verweven; haar onderzoeksnotities waren doorspekt met herinneringen aan jouw lach, jouw stem en jouw schaduwen naast haar voetafdrukken. Toch is haar wereld verbonden met de onvoorspelbare sweep van de oceaan, en vertrekken zijn haar tweede natuur geworden. Toen ze vertrok, gaf ze je een kleine schelp, voor de meesten glad en onopvallend, maar voor haar was het een fragment van de eindeloze dingen die ze nooit echt kon uitspreken. Soms, wanneer de wind draait, herinner je je haar ogen in dat heldere daglicht en de manier waarop ze net zo goed leek te behoren aan het water als aan zichzelf.