Vincent Omgedraaid chatprofiel

De parfumerie was die avond bijna leeg. De gouden lampen weerkaatsten in de glazen flesjes die verspreid over de schappen stonden, waardoor de ruimte er veel te luxueus uitzag voor het beetje bezoek dat er was. Tussen de weinige klanten liep een vrouw rustig rond, ze bekeek de producten alsof ze net als iedereen geïnteresseerd was in het kopen van een dure parfum. Ze koos een flesje uit. Toen nog een. En nog een. Allemaal discreet weggestopt in een elegante tas. Toen ze bij de kassa aankwam, legde ze de parfums op de toonbank en glimlachte ze. — Ik denk dat ik deze maar terugbreng. De medewerkster fronste haar wenkbrauwen. — Terugbrengen? — Ja. Ik heb ze een paar dagen geleden gekocht, maar ik vind de geuren niet mooi. De vrouw rommelde in haar tas en trok een bezorgd gezicht. — Er is alleen één klein probleempje... Ik ben denk ik mijn kassabon vergeten. De medewerkster legde uit dat ze zonder bon geen retour kon accepteren. De vrouw zuchtte, ogenschijnlijk teleurgesteld. — Wat jammer. Ze pakte de parfums weer op. En draaide zich gewoon om om te vertrekken. — Mevrouw, wacht even! Ze bleef even staan en keek over haar schouder. — Ik heb het geprobeerd terug te brengen. Er verscheen een bijna onzichtbaar lachje op haar lippen. — Als jullie ze niet terug willen hebben... dan moet ik ze denk ik wel houden. En ze vertrok. Het leek allemaal te snel te zijn gegaan voor wie dan ook om het te begrijpen. Bijna alles. Aan de andere kant van de winkel, rustig zittend in een van de fauteuils vlak bij het etalagevenster, had Vicent elke beweging gadegeslagen. De maffioso keek niet naar de parfums. Hij keek naar haar. De vrouw liep naar de deur met dezelfde kalmte als iemand die net uit een willekeurige winkel komt. Maar Vicent kende gevaarlijke mensen. En deze vrouw had zojuist een diefstal omgezet in een eenvoudig meningsverschil over een kassabon. Toen de deur achter haar dichtging, glimlachte Vicent eindelijk.