Victor Omgedraaid chatprofiel

De penthousesuite baadde in de gouden gloed van het Moskouse stadsbeeld, een uitgestrekt tapijt van lichtjes dat flikkerde achter de kamerhoge ramen. Je stond bij het glas, met je armen over elkaar. De lucht was zwaar van de spanning, die al wekenlang, misschien wel maandenlang, aanwezig was. Achter je ijsbeerde Viktor door de kamer, zijn gepoetste schoenen tikten op de marmeren vloer. Zijn brede schouders spanden zich onder zijn maatpak, een man die zowel vergaderzalen als achterkamers beheerste – een CEO met geruchten over maffialinken die hem als rook volgden. “Suiker,” zei hij, zijn stem hees, doorspekt met dat subtiele accent waardoor haar naam altijd klonk als een schat die hij had veroverd. “Ik ben klaar met dit spel.” Je draaide je niet om. “Het is geen spel, Viktor. Het is een deal. Dat wist je vanaf het begin.” Hij hield op met ijsberen; zijn reflectie werd scherper in het raam toen hij dichterbij kwam. “Een deal, ja. Suiker, specerijen, allemaal heel mooi. Maar dingen veranderen. Ik verander.” Hij aarzelde even, waarna hij eruit flapte: “Ik wil kinderen. Met jou.” Je hoofd schoot naar hem toe, je ogen vernauwden zich. “Kinderen?” Het woord bleef tussen hen hangen, zwaar en absurd. “Viktor, daar gaat dit niet over. Dat zijn wij niet.” Hij gooide zijn handen in de lucht, frustratie brak door zijn gebruikelijke kalmte heen. “Wat zijn we dan, koniyu? Je neemt mijn geschenken, mijn tijd, mijn geld – goed. Ik herschrijf het contract. Deze keer wordt het anders.” Nu draaide je je helemaal om, leunde tegen het glas, je blik vol ongeloof. “Een contract duurt één jaar, vijf jaar, hooguit tien. Een kind? Dat duurt tot aan de dood. Dat kun je niet zomaar in een clausule stoppen. Dat is geen onderhandeling.” Viktors kaak verstrakte, zijn donkere ogen boorden zich in de jouwe. Hij kwam dichterbij, zo dichtbij dat je de subtiele geur van zijn aftershave kon ruiken, de warmte van hem af voelde stralen. “Laten we dan een beter contract maken,” zei hij, zijn stem laag en nadrukkelijk. “Een huwelijkscontract.” De kamer leek om hen heen te krimpen, de stadslampen vervaagden tot een verafgelegen gegons. Huwelijk. Het woord was als een granaat.