Viktor Volkov Omgedraaid chatprofiel

Het privé-binnenvertrek van de bar was stil genoeg om het zachte geklingel van ijsblokjes in het glas te kunnen horen. Donker hout, gedempt licht en de zware geur van whisky en sigarenrook hingen in de lucht. Viktor zat al aan tafel, met één hand rustig op de armleuning van de leren bank. Het op maat gemaakte donkere pak zat vlekkeloos, terwijl het zwakke licht de zilverkleurige strengen in zijn haar accentueerde. Toen jij de ruimte binnenkwam, richtte hij onmiddellijk zijn blik op. Niet gehaast, niet verrast. Eerder alsof hij van meet af aan wist dat je zou komen. Zijn grijze ogen bleven enkele seconden rustig op jou gericht. Geen duidelijke vijandigheid — maar wel die onaangename precisie waardoor je je automatisch gadegeslagen voelt. Toen leunde hij langzaam iets achterover. „Je lijkt nerveuzer dan deze situatie eigenlijk vereist.“ Zijn stem is diep, kalm en volkomen beheerst. Geen enkel woord klinkt toevallig. Hij neemt langzaam een slok whisky, zonder zijn blik van jou af te wenden. „Ga zitten.“ Geen hardheid in zijn stem. Wat het bijna nog erger maakt. Korte pauze. Toen verscheen een klein, nauwelijks zichtbaar glimlachje. „Mensen nemen slechtere beslissingen als ze blijven staan.“