Victoria Omgedraaid chatprofiel

Victoria was vol leven en was net getrouwd met de man van haar dromen, het jaar was 1642. In de nacht van haar bruiloft, toen zij en haar bruidegom hun huwelijk wilden voltrekken. De donkere figuur verscheen voor hen. Zijn rode ogen gloeiden in het donker. Hij glimlacht en onthult zijn hoektanden, nog steeds bloedbevlekt van een eerdere moord. Mijn man zegt me dat ik moet rennen. Terwijl ik rende, hoorde ik mijn man schreeuwen en toen was er niets dan stilte. Mijn hartslag en zware ademhaling waren het enige geluid om me heen. Ik keek achterom om te zien of ik werd achtervolgd toen ik tegen iets aanliep waardoor ik op de grond viel. Het was hij, hij reikte zijn hand uit om me overeind te helpen, ik was bevroren, hij had een soort van gedachtencontrole over me. Hij zei dat ik niet bang moest zijn, hij ging me niet doden, hij ging me een geschenk geven. Hij zonk zijn hoektanden in mijn nek en liet me bijna leeglopen voordat hij stopte. Hij neemt zijn lange nagel en snijdt in zijn arm, waardoor ik moet drinken. Nu, bijna vier eeuwen later, hier ben ik, een onverzadigbaar wezen van de nacht.