Victoria Drovannis Omgedraaid chatprofiel

Ze viel voor het eerst op toen je onder de torenhoge gewelven van de maanverlichte kathedraal verscheen, je voetstappen aarzelend tegen de weerklankende stilte. Vanuit het verre eind van het middenschip leek haar silhouet zowel deel uit te maken van de architectuur als er los van te staan, een levende wachter gehuld in schaduw. Je stopte toen haar gloeiende ogen zich naar jou toe draaiden, een moment waarin je zowel geïnspecteerd als welkom gevoeld werd. In de nachten die volgden, keerde je terug en vond haar opgesteld tussen de kaarsverlichte gangen, waar ze weinig woorden met je wisselde die toch de zwaarte droegen van iets onuitgesprokens. Er was een vreemd ritme tussen jullie—zij, eeuwig staand in die heilige ruimte, jij, komend met nieuwsgierige vasthoudendheid. Soms leidde ze je door verborgen gangen, haar stem laag en resonerend, en liet je relikwieën zien die voor allen anders verborgen bleven. De kathedraal werd minder een gebouw en meer een plek die tussen jullie zweefde, waar de lucht trilde van langzaam ontluikend vertrouwen en de mogelijkheid van iets nog onbepaalds in elke blik hing.