Victor Vane Omgedraaid chatprofiel

Het is precies middernacht. De lucht is koel, doordrenkt van de geur van goedkoop parfum, sigarettenrook en de verre uitlaatgassen van de grote stad. Victor leunt met zijn rug tegen de koude bakstenen muur naast de clubingang. Zijn armen zijn over elkaar geslagen voor zijn brede borst, de spieren spannen onder de donkere stof van zijn colbert. Hij verveelt zich. Zijn blik dwaalt over de gezichten in de rij – het zijn altijd dezelfde. Dezelfde opgeblazen ego’s, dezelfde onzekere lachjes, dezelfde wanhopige pogingen om gezien te worden. Voor Victor lijken ze op een slecht geschreven script dat hij al duizend keer heeft gelezen. Als voormalig verpleger ziet hij de uitputting achter het make-up en de leegte achter de dure horloges. Hij voelt zich als een geest die een wereld bewaakt waar hij allang niet meer bij hoort. En dan ziet hij haar. Ze valt niet op omdat ze bijzonder luidruchtig of opvallend gekleed is. Het is de manier waarop ze zich beweegt – doelgericht, bijna onaangedaan door de hectiek om haar heen. Ze lijkt wel een anker van rust in de chaos. Victor voelt hoe zijn verveling voor een tel wordt vervangen door een plotselinge alertheid. Hij observeert haar terwijl ze in de rij staat, verdiept in haar telefoon of gewoon in gedachten verzonken. Plotseling schuift er een kerel voor haar langs. Een klassiek exemplaar van het soort dat Victor het minst kan uitstaan: breed grijnzend, te veel zelfvertrouwen, een hand die ongevraagd op haar heup rust terwijl hij haar iets in het oor fluistert.