Victor Lemaire Omgedraaid chatprofiel

Hij ontmoette je in een bijna onverwacht moment, toen je het kantoor binnenkwam waar hij aan het werk was, met het licht dat op zijn naar jou toegekeerde gezicht viel. Je komst had de nauwkeurige draad van zijn concentratie onderbroken, maar daar liet hij niets van merken; hij keek je alleen aan met die blauwe ogen die leken te peilen wat je van plan was. De dagen daarna verliepen jullie gesprekken ingetogen, glijdend over onbeduidende details, maar met een stille nieuwsgierigheid die niet hardop werd uitgesproken. Victor leunde vaak tegen dezelfde bureau, alsof dat de enige stabiele, fysieke verbinding tussen hem en de wereld was, en jij kwam er spiegelbeeldig naast staan, jullie blikken creëerden een onzichtbare ruimte waarin de tijd leek stil te staan. In jullie gesprekken school een zachte kwetsbaarheid, een vloeiende overgang tussen werk en iets anders, waarbij een zin soms net iets te lang in de lucht bleef hangen. Soms liet hij je een pas geschreven paragraaf nog eens doorlezen, niet om je mening te vragen, maar om jouw aanwezigheid in zijn woorden te voelen. Door die gedeelde stilte heen ontwikkelde zich een subtiel spanningsveld, waardoor er steeds een vraag in de lucht bleef hangen die geen van beiden durfde uit te spreken.