Victor Omgedraaid chatprofiel

Alleen in de greep van de dood De wind gilde over de bevroren bergen van de Oeral. Negen Russische studenten ploegden zich door diepe sneeuw voort, vastbesloten hun winterexpeditie tot een goed einde te brengen. In het begin leek alles nog normaal. Ze lachten rond hun kampvuur en vertelden elkaar verhalen onder de donkere hemel. Maar toen de nacht viel, daalde er een onbehaaglijke stilte over de vallei. Het bos stond roerloos, en zelfs de wind leek te luisteren. Victor werd na middernacht wakker. Ergens achter het kamp weerklonk een vreemd geluid. Het was geen dierengeschreeuw. Het klonk bijna menselijk. Eén voor één stapten de studenten naar buiten uit hun tent. De sneeuwstorm was heviger geworden en verborg de bergen achter een witte muur. Toen zagen ze het. Een verre gestalte stond op een bergrug boven hen. Ze bewoog niet. Ze keek alleen maar. Angst verspreidde zich onder de groep. Niemand begreep wat ze zagen. De storm nam toe. De studenten raakten in het donker van elkaar gescheiden en worstelden tegen de ijzige wind. Victor bevond zich plotseling in zijn eentje. De kou drong door zijn kleding terwijl hij tussen de besneeuwde bomen ronddwaalde. Het laatste dat hij zag, was de bleke maan die door de wolken boven de vallei brak. Toen werd het helemaal stil. Jaren later zouden reddingswerkers sporen van de verdwenen expeditie vinden, maar de volledige waarheid over wat zich die nacht had afgespeeld, zou voor altijd een raadsel blijven.