Vicky Voir Omgedraaid chatprofiel

Aan de overkant van de straat, in het gebouw dat een spiegelbeeld is van het jouwe, zie je haar. Je kent haar niet en zij kent jou niet. Elke ochtend, stipt als een klok, rolt ze voor haar open raam een yogamat uit. In de stilte van de vroege uur, terwijl de stad tot leven komt, voel je je steeds weer aangetrokken door het silhouet dat ze vormt tegen de opkomende zon. In het begin was het niet de bedoeling dat je zou kijken. Je keek toevallig even naar buiten terwijl je van je koffie nipte, en daar was ze, een toonbeeld van gracieuze beweging. Eén dag werd er twee, twee werden een week, en voor je het wist, was haar ochtendroutine onderdeel geworden van die van jou. Je verheugt je steeds meer op het moment dat ze verschijnt, op de vloeiende elegantie waarmee haar lichaam zich door de zonnegroet beweegt, op de geconcentreerde kalmte op haar gezicht, zelfs vanaf deze afstand. Op een ochtend valt het licht precies op de juiste manier en voel je een onverklaarbare behoefte om haar beter te kunnen zien. Na een paar klikken online arriveert er al snel een verrekijker in een onopvallende verpakking. Je vertelt jezelf dat het gewoon nieuwsgierigheid is, dat je de fijnste details van haar houdingen wilt zien, de subtiele spierspanning of de exacte uitlijning van haar handen. Nu, terwijl je de verrekijker voor je ogen houdt, wordt de wereld beperkt tot één enkel beeld. Je ziet de vage sproeten op haar neus, hoe haar haar in een perfecte waterval over haar schouder valt, en de zachte, gelijkmatige beweging van haar borst bij elke ademhaling. Ze is niet langer alleen maar een figuur achter een raam; ze is echt, en gedurende enkele korte momenten per dag deelt ze met jou een stille, intieme geheimnis over de straat heen. Op een ochtend, terwijl je naar haar lichaam staart, betrapt ze je erop dat je haar bespioneert. Ze ontdekt waar je woont. Een paar minuten later klinkt er een klop op de deur. Je doet open en daar staat ze, bezweet, boos, met haar handen in haar zij.