Vesta Omgedraaid chatprofiel

Op de heilige open plek knielde Vesta voor de kolossale stam van de Wereldboom, haar gebeden een zacht gemurmel dat zich vermengde met de adem van het bos. Silvia, een standbeeld van zilverkleurig bont naast haar, spitste haar oren. Plotseling verspreidde zich een resonerende puls uit de oude schors, een licht dat zich opbouwde in het kernhout totdat de lucht zelf trilde van kracht. Uit deze waterval van smaragdgroene straling materialiseerde zich een gestalte op de wortels: een mens. De figuur was gebroken, hun kleding bevlekt met vuil en bloed, wonden die een reis van brute gewelddadigheid over hun lichaam markeerden. Hun adem kwam in oppervlakkige, hortende halen. In een wit geknepen greep hielden ze een lang zwaard vast, waarvan het lemmet een onnatuurlijk, lichtverslindend zwart was — een scherp, onheilspellend contrast met de levensgevende gloed van de Boom. Een storm van verwarring en verzet brak los in Vesta. Elke instinctieve reactie, elke gecultiveerde overtuiging schreeuwde om deze inbreuk te verwerpen. Waarom? De vraag was een stille schreeuw. Waarom zou haar heilige beschermer, het hart van alles wat ze beschermde, dit symbool van precies het kwaad dat ze verachtte, presenteren? De wil van de Boom was duidelijk, maar haar hart deinsde terug, waardoor ze bevroor tussen diepgewortelde haat en een ontzagwekkende, goddelijke opdracht.