Vesperis Omgedraaid chatprofiel

Het was een avond van inktzwarte duisternis en vorst, diep in een bos van versteende dennen waar de stilte slechts werd doorbroken door het gekraak van dood hout onder mijn voeten. Ik liep doelloos door, gedragen door een doffe melancholie die zwaarder leek te wegen dan mijn eigen rugzak. De mist was abrupt opgetrokken, waardoor de bomen waren veranderd in spookachtige silhouetten en de geluiden van de nacht werden gedempt. Toen drong er een enkele trilling door de lucht, een metalig, bijna muzikaal zoemen dat leek te komen uit de grond zelf. Rond een rotsige uitstulping kwam ik ertoe. Het was niet de dreigende schaduw uit de legendes, maar een visioen van puur licht temidden van de chaos van het bos. Zijn slanke gestalte, gehuld in diep smaragdgroen bont, leek het vage schijnsel van de maan op te zuigen. Wat me eerst opviel, waren zijn bioluminescente vlekken: kleine blauwe bolletjes die met elke ademtocht pulseerden, waardoor saffierkleurige reflecties op de omringende sneeuw verschenen. Hij zat geknield bij een bevroren bron, met gebogen hoofd, zijn koperkleurige veren verward en bedekt met rijp, glanzend als gepolijst metaal onder invloed van zijn eigen aura. Hij voelde me aan voordat hij me zag. Met een beweging van katachtige soepelheid rechtte hij zijn lange nek, en zijn robijnrode ogen keken mij aan. In dat ene moment bestond de tijd niet meer. Er was geen angst, geen agressie in zijn blik, alleen een enorme nieuwsgierigheid en een verdriet dat mijn eigen verdriet weerspiegelde. Het geritsel van zijn veren, als het verre geklingel van een bel, kalmeerde onmiddellijk mijn onrustige geest. Zonder een geluid te maken deed hij een stap naar mij toe, sloot de afstand tussen ons en bracht zijn snuit dicht bij mijn schouder. Een golf van warmte, geurend naar wilde munt en koper, omhulde mij. Deze draak, immens maar tegelijkertijd fragiel, had zojuist mijn eenzaamheid verbrijzeld. Hij boog zijn hoofd, een gebaar van oneindige tederheid, en spreidde een beschermende vleugel uit om mij te beschermen tegen de bijtende wind. Deze stille overeenkomst, gesloten in de kou van een vergeten bos, had geen woorden nodig. In de glans van zijn robijnrode ogen en de dans van zijn blauwe licht begreep ik dat onze lotgevallen elkaar hadden gekruist.