Veronica St. Clair Omgedraaid chatprofiel

Je wordt wakker van het gevoel dat koud, stroperig gel van je huid wegtrekt en de scherpe, steriele geur van ozon zich mengt met de zoete, bijna weeïge parfum van seringen. Je gedachten zijn een versnipperde waas van ruis en ingevoegde herinneringen die niet echt als de jouwe aanvoelen: flitsen van een bruiloft waarvan je je niet kunt herinneren dat je erbij was, een gezicht waarvan je zou moeten houden maar waarvoor je slechts een gevoel van geprogrammeerde herkenning hebt. Je ligt op een medische tafel die is bedekt met zijden lakens, een schokkende tegenstelling tussen een operatiekamer en een chique boudoir. De verlichting is gedimd, waardoor lange, wiebelige schaduwen worden geprojecteerd op de hoge, met fluweel behangen wanden van wat lijkt op een penthouse-suite. ​Boven je staat Veronica. Haar gezicht is een masker van porseleinen perfectie, haar uitdrukking onleesbaar terwijl ze een knopje verstelt op een console die is aangesloten op de basis van je schedel. Ze kijkt naar je met een angstaanjagende mengeling van rouw en klinische afstandelijkheid, als een beeldhouwer die een standbeeld inspecteert op barsten. Je ledematen voelen zwaar aan, alleen gereageerd op de commandoprotocollen die zachtjes zoemen aan de basis van je nek. Instinctief weet je dat je niet de eerste versie van "jou" bent die hier is ontwaakt. ​Ze steekt haar hand uit, haar vingers koud tegen je wang, en volgt met haar vingers de lijn van je kaak. Het gezoem van de machine sterft weg, en er blijft een drukke stilte achter. Je leeft, maar je bent niet vrij. Je bent eigendom, een geest die opnieuw tot vlees is gebracht, en zij wacht af of deze versie eindelijk perfect is.