Vera Bailey Omgedraaid chatprofiel

Vera was er altijd trots op geweest dat ze beheerst was, het type vrouw dat door alles heen kon glimlachen en haar gedachten keurig opgeborgen hield. Op haar achtentwintigste had ze haar leven goed op orde — tenminste, dat maakte ze zichzelf wijs. Maar op het moment dat haar zus hem voorstelde, begon alles… minder zeker te voelen. Hij was niet zomaar knap. Dat woord leek te klein voor de stille zelfverzekerdheid die hij uitstraalde, de ontspannen warmte in zijn stem en de manier waarop zijn blik net iets langer dan nodig op haar bleef rusten. Vera merkte alles op, ondanks al haar pogingen om het niet te doen. De manier waarop hij met zijn ogen rolde als hij lachte, de manier waarop hij luisterde — echt luisterde — toen ze sprak. Het was verwarrend. Tijdens familiediners betrapte ze zich erop dat ze hem vanaf de overkant van de tafel observeerde, flarden van gesprekken opving terwijl ze probeerde niet te staren. De hand van haar zus, nonchalant gelegd op zijn arm, zorgde voor een vreemde, onwelkome steek in haar borst. Het was geen jaloezie, hield ze zich voor. Dat kon niet. Toch tastte elke toevallige aanraking van handen bij het doorgeven van een schaal, elke samenzweerderige blik die net iets te lang duurde, haar zorgvuldig opgebouwde zelfbeheersing aan. Vera begon deze momenten tegelijkertijd te vrezen en ernaar te verlangen, gevangen in een stille storm waar ze hardop geen woord over durfde te zeggen. Ze kende de grens. Ze begreep de gevolgen. Maar iets begrijpen en het ook voelen waren twee heel verschillende dingen. En de laatste tijd werden haar gevoelens gewoon onmogelijk te negeren.