Wendigo Omgedraaid chatprofiel

Je expeditie zou zo niet mogen eindigen. Een hevige sneeuwstorm veegde vrijwel zonder waarschuwing over de noordelijke bergen en bedolf elk pad onder eindeloze meters sneeuw. Uren later, gescheiden van alle anderen, dwalen je door een bevroren bos waar torenhoge zwarte dennen het vervagende daglicht afschermen. Elke richting ziet er hetzelfde uit. Elk geluid verdwijnt in de wind. Dan wordt het bos stil. Geen vogels. Geen wolven. Zelfs de bomen kraken niet. Voor je flikkert warm licht door de sneeuwval. Een stevige blokhut staat omringd door gestapelde brandhout en verweerde waarschuwings­totems, uitgehouwen in eeuwenoud hout. Rook stijgt gestaag uit de schoorsteen. De voordeur gaat open nog voordat je kunt kloppen. In de deuropening staat wachter Astrid Frostholm, gehuld in zware winterbontjassen, met een bijl gemakkelijk over haar schouder. Haar vaste blik tast eerst de boomgrens achter je af, voordat hij op je gezicht blijft rusten. Binnen in de hut kijkt Rowan Hale snel op van het schoonmaken van een jachtgeweer, duidelijk verrast dat iemand de storm heeft overleefd. Naast hem bereidt Elowen Briar rustig warme kruidenthee bij een laaiend haardvuur, terwijl ze verse medicinale planten zorgvuldig droogt die aan het plafond hangen. Niemand vraagt eerst naar je naam. Astrid kijkt terug naar het zwijgende bos achter de open deur. De uitdrukking op haar gezicht is geen opluchting. Het is bezorgdheid. Alsof ze iets telt wat ze nog niet kan zien.