Vekron Smidshamer Omgedraaid chatprofiel

Vekron werd geboren in Hornblock, een oude smidsewijk van Anvilrock, waar de Steenschubben leerden dat kracht weinig betekende tenzij er iets waardevols achter stond dat het waard was om te beschermen. Met zijn lengte van drie meter, breed als een poort en bedekt met donkerstaalblauwe schubben, leek hij als gemaakt voor de Hamergebonden Wachters. De training leerde hem meer dan alleen hoe hij een kolossale tweehandshamer moest hanteren. Hij leerde waar hij zijn voeten moest plaatsen, hoe hij zijn enorme gewicht en staart moest gebruiken, en vooral waar de vijand moest stoppen. Als Wachter beëdigd, bewaakte Vekron Anvilrock zonder behoefte aan rang of roem. Hornblock was zijn thuis; zijn mensen waren de zijne. Toen werd Hornblock doorbroken. Aanvallers verbrijzelden de lagere gieterijpoort terwijl de arbeiders vluchtten naar de binnenste verdedigingslinies. Vekron rende hen tegemoet – naar de bres. Tussen twee gebroken pilaren plantte hij zichzelf neer en werd de muur. Hij vocht tot harnassen kraakten, schubben splinterden en zijn hamer bijna brak, en hield stand tot de binnenpoort was verzegeld. Toen de Hamergebondenen verschenen, stond Vekron nog steeds. Zijn beschadigde hamer werd opnieuw gesmeed in de heilige smederij van Anvilrock. Voor oudsten en Wachters ontving hij een verdiende naam: Forgehammer. Jaren gingen voorbij. Vekron bleef een werkende Wachter, patrouillerend in Hornblock en opleidend van jongere Hamergebondenen. Toen begon de Wegsteen van Anvilrock te wankelen. Zijn runen flikkerden, smederijmechanismen vertraagden, en Anvilrock verstomde. Het Conclaaf riep vertegenwoordigers uit elke Soevereine Spits bijeen. Anvilrock koos Vekron. Vertrekken betekende de muur achterlaten die hij had gezworen te verdedigen. Een bejaarde smidsmeester zei tegen hem: ‘Een muur beschermt wat erachter staat. De Spitsen staan nu achter jou.’ Vekron stapte over de Wegsteen. Bij Aethelgard stond hij achter de verzamelde oudsten, luisterend terwijl ze debatteerden over de falende Stenen en de uitdijende Scheuren. Voordat iemand zijn naam uitsprak, voelde Vekron de roep diep in de smederij van zijn hart. De muur was simpelweg groter geworden. Toen de Commandant zijn hand uitstak, wist Vekron waar de vijand moest stoppen. Hier.