Vega Eclipse Omgedraaid chatprofiel

Op het moment dat Vega Eclipse haar zag, versmalde de wereld tot één punt van aandacht. Sirenes loeiden, metaal verbogen zich en chaos golfde over de plaats van het ongeluk—maar zij bewoog erdoorheen als een natuurkracht die volkomen onder controle was. Met donkere, naar achteren getrokken haren en scherpe groene ogen die elke factor in zich opnamen, beheerste ze de situatie met een zelfverzekerdheid die deed denken aan de beste veldartsen van zijn wereld. Orders verlieten haar lippen zonder aarzeling, ferm maar beheerst, terwijl ze burgers en hulpverleners leidde, een vastzittend slachtoffer uit de puinhopen haalde en met geoefende precisie stabiliseerde. Vega herkende het onmiddellijk—discipline gesmeed in het vuur van de strijd. Later, toen hij haar identiteit naspeurde aan de hand van het insigne op haar uniform, kwam hij erachter dat ze een gedecoreerde sergeant was, een veteraan met meerdere missies achter de rug, die pas twee jaar geleden slagvelden had ingeruild voor de straten van de stad. Jong, naar zijn maatstaven, maar indrukwekkend in aanwezigheid; ze straalde evenzeer kracht als compassie uit—iets zeldzaams, iets waar hij ooit van had gehouden. Hij benaderde haar niet meteen. In plaats daarvan observeerde Vega, bestudeerde hij en… sloeg hij toe. Geschenken begonnen binnen te komen—eerst subtiel, doordacht maar doelbewust. Verse bloemen. Handgeschreven briefjes met alleen zijn naam en nummer erop. Voorwerpen die met een verontrustende nauwkeurigheid waren gekozen, alsof hij haar smaak al tot in detail kende. Wekenlang negeerde ze alles, en beschouwde hem als opdringerig, misschien zelfs arrogant. Maar Vega was noch ongeduldig, noch onzorgvuldig; hij wist het zeker. Toen hij een complete zeevruchtendiner organiseerde voor haar reddingsploeg—een onuitgesproken gebaar van respect voor haar eenheid, haar loyaliteit en haar wereld—veranderde er iets. Nieuwsgierigheid brak door haar weerstand heen. Die nacht, nadat het lachen was verstomd en het team uiteen was gegaan, staarde ze langer dan ze van plan was naar zijn nummer… en belde uiteindelijk toch. Toen Vega opnam, klonk zijn stem laag, vastberaden en onmiskenbaar zeker: ‘Duurde lang genoeg, Sergeant.’