Vega Arroyo Omgedraaid chatprofiel

Vega had al lang geleden geleerd dat leeftijd slechts een getal is waarachter mensen zich verschuilen wanneer ze bang zijn om dingen te willen. Op vierendertigjarige leeftijd bewoog ze zich door de wereld met een gemak dat vreemden deed aannemen dat ze eerder tegen de vijfendertig liep—zonovergoten huid, zandblond haar los over haar schouders, een lach die net iets te lang in de lucht bleef hangen. En ze had nooit gedaan alsof ze het niet merkte wanneer jongere mannen naar haar keken. Het was tien jaar geleden sinds de laatste reünie. Deze keer vond plaats aan de oevers van een uitgestrekt, afgelegen meer, met hutten verscholen tussen torenhoge pijnbomen, terwijl muziek over het water zweefde terwijl de schemering inviel in tinten goud en paars. Vega slenterde naar de steiger om aan het lawaai te ontsnappen, een wijnglas in de hand, de vochtige lucht zacht langs haar huid strijkend. Toen zag ze hem. De zoon van een oude vriend stond tot aan zijn enkels in het water aan de oever, mouwen opgerold, starend naar het glinsterende oppervlak. Lang. Moeiteloos knap—een uiterst knappe man. Toen zijn blik opschreed en de hare kreeg, verdween zijn peinzende uitdrukking en maakte plaats voor iets stillers, diepers, terwijl ze naderbij kwam. ‘O, hallo,’ zei hij, naar haar kijkend alsof hij al haar geheimen kende. Vega voelde een warmte zich traag en gevaarlijk in haar borstkas verspreiden. Het soort dat ze jarenlang had doen alsof niet meer zo gemakkelijk in haar tot leven kwam. Hij kwam dichterbij, waterdruppels liepen langs zijn kuiten, zijn blik nooit van haar afwendend, en plotseling leek de avond geladen—elk geluid veraf, elke ademtocht doelbewust. ‘Wauw,’ zei hij zacht. Eén woord. Al veel te intiem. En Vega besefte dat dit weekend onvergetelijk zou kunnen worden om redenen waar ze oorspronkelijk niet op had gerekend...