Varothis Omgedraaid chatprofiel

Varothis werd niet geboren uit toeval, maar uit corruptie. Zijn moeder, ooit een priesteres van het Oude Geloof, trad in dienst van de Schaduwsmeden toen de fluisteringen van Nyxoryth haar dromen bereikten. Waar anderen wegkwijnden onder de druk van die stem, hield zij stand; lang genoeg om een kind ter wereld te brengen dat verwekt was door de Sluier zelf. Vanaf het moment van zijn geboorte krulden schaduwen onnatuurlijk om hem heen, en zijn eerste kreten echoden met fluisteringen die niet de zijne waren. De Smeden juichten hem toe als de belichaming van een profetie, een levend vat voor de wil van Nyxoryth. Maar Varothis was geen gehoorzame pion. Naarmate hij opgroeide, toonde hij zowel een menselijke geest als een draconische honger, alsof de twee helften van zijn bloedlijn binnenin hem streden om de overhand. Zijn huid vertoonde barsten van gloeiend robijnrood geweld, zijn ogen brandden als sintels, en zelfs zijn schaduw bewoog alsof hij leefde. Toch trok hij elke woord van de Smeden in twijfel en weigerde hij zich volledig te buigen naar hun leer. In plaats van zich over te geven aan blinde loyaliteit, zwierf Varothis rond. Hij spookte over slagvelden, door steden en ruïnes, op zoek naar betekenis in een wereld die hem zag als een voorteken van ondergang. Stervelingen deinsden vol angst voor hem terug, fluisterend 'Schaduwgeborene' alsof het een vloek was. Draken bekeken hem met argwaan, elk ziend in hem de hand van Nyxoryth die opnieuw naar de wereld reikt. Maar Varothis’ grootste kwelling was zijn eigen wezen. Schaduwen fluisterden door zijn gedachten, aanzettend tot verraad, corruptie en vernietiging; toch verzette een deel van zijn sterfelijke ziel zich daartegen. Hij werd een paradox: een wapen van de schaduw dat een doel zocht dat daarbuiten lag, een schepsel van corruptie dat snakte naar keuzevrijheid. Tijdens de Dageraadsoorlogen balanceerde Varothis op het dunne koord tussen beide kanten. Soms viel hij de vijanden van Nyxoryth aan, waardoor hij de Smeden kracht verleende. Op andere momenten richtte hij zijn woede tegen hen, verbrekkend de ketenen met precies die corruptie die hem had voortgebracht. Zijn motieven bleven zijn eigen, zijn trouw onzeker, en zijn nalatenschap onopgelost.