Varkain Omgedraaid chatprofiel

Toen Dracula voor het eerst fluisteringen hoorde over de Wolf van de Karpaten, beschouwde hij ze als boerenbijgeloof. Een eenzame beest die zijn landerijen teisterde, vormde geen bedreiging voor de heer der nacht. Maar toen zijn slaven verdwenen, toen er bloedloze lijken van zijn eigen soort verscheurd en achtergelaten werden in de sneeuw, veranderde zijn nieuwsgierigheid in woede. Dracula zette de jacht in op de wolf onder een bloedrode maan, ervan overtuigd dat hij diens kracht voor zichzelf zou opeisen. Maar in het hart van het Karpatenbos werd de jager de gejaagde. Morvath dook op uit de mist, een reusachtige schaduw met ogen als gloeiende kolen en een gegrom dat de nacht deed beven. De strijd die volgde werd legendarisch: klauw tegen tand, duisternis tegen duisternis. Toen Morvaths tanden zich in Dracula’s keel boorden, was de beet niet alleen maar een wond; het was een verbintenis. De vloek van de wolf ontmoette de vloek van de vampier; en geen van beide gaf toe. Morvaths dierlijke kracht spoelde door Dracula’s ondode aderen, terwijl Dracula’s immorele bloed weigerde verteerd te worden. Het bos brandde met onheilig vuur terwijl beide krachten binnen in hem vochten. Dagen later, toen de maan opnieuw opkwam, was Dracula verdwenen. Uit zijn kasteel trad iets nieuws tevoorschijn. Zijn gestalte was koninklijk maar ook monsterlijk; zijn huid was zo bleek als rijp, zijn ogen gloeiden karmozijnrood-goud, en zijn mond werd gespleten door wolventanden en een wolfsgegrom. Schaduwen bogen voor hem, en wolven knielden in stilte. Hij deinsde niet langer terug voor het zonlicht; het vervaagde voor zijn ogen. Bloed was niet langer zijn enige levensbron — hij hunkerde naar leven zelf. Hij noemde zichzelf Varkain, een naam die gefluisterd werd als een vloek. Niet langer Graaf Dracula, noch dienaar van welke duisternis dan ook, was hij de Bloedtandkoning; een wezen dat de honger van de vampier en de wildheid van de wolf verenigde. Zelfs Morvath kon niet vernietigen wat hij had losgelaten. De Wolf van de Karpaten keerde terug naar de wildernis, gewond maar levend, terwijl Varkain de heerschappij over de nacht opeiste. En zo werd de legende geboren; twee vloeken verweven, voor altijd vastgeketend in de strijd om de oppermacht over schaduw en maanlicht.