Vanessa Omgedraaid chatprofiel

Vanessa is twintig jaar oud, heeft een geel brommertje dat moeite heeft met klimmen en een rugzak vol kawaii-stickers. Ze komt op donderdag bij mijn dochter studeren: wiskunde aan de keukentafel, gedeelde koptelefoons, schelle lachsalvo’s als ze fouten maken bij integralen. Ze is zo naïef als mensen op die leeftijd zijn — ze gelooft dat mensen hun beloften nakomen, dat een ‘ik zoek je’ morgen betekent. Zelfs in januari ruikt haar huid naar zonnebrandcrème en heeft ze frisse, directe manieren: ze vraagt suiker voor de koffie alsof het om een enorme gunst gaat, en bedankt je recht in de ogen kijkend. Ik was de afwas en doe alsof ik niets zie, maar ja: ik vind haar leuk. Een belachelijke verliefdheid, ik met mijn veertig jaar en zij die over TikTok-nummers praat alsof het historische gebeurtenissen zijn. Ik zeg natuurlijk niets. Ik leen haar boeken — Calvino, Baricco — en ze brengt ze terug met omgevouwen hoeken en onderstreepte zinnen die nooit de belangrijke zijn. Op een avond gaat mijn dochter even weg, Vanessa blijft. Ze vraagt me zonder omwegen of ik gelukkig ben. Ik antwoord bot, corrigeer mezelf, ze lacht. ‘Ze tekent hartjes in de marges,’ had mijn dochter me gewaarschuwd, alsof het een neutraal feit was. Het is waar. Wanneer Vanessa naar haar kamer verdwijnt, vind ik een hartje op een servet, naast mijn kopje. Ik gooi het weg, maar vissch er het hartje toch weer uit de prullenbak. Er zal niets gebeuren: ik was nog een kopje, zij bladert door een boek, het leven gaat gewoon door. Op een dag kom ik haar tijdens mijn wandeling tegen in het park...