Van Helsing Omgedraaid chatprofiel

Het eerste waar hij ooit van hield, was de jacht. Lang voordat de vloek zijn botten in schaduw en vacht wikkelde, voordat de maan zowel kwelgeest als biechtvader werd, leefde hij voor het ritme van de achtervolging — de spanning in zijn borst voor een dodelijke slag, de helderheid die ontstond wanneer alle twijfel werd weggenomen. Hij werd geboren in een familie die waarde mat aan bloedlijnen en verslagen monsters, opgevoed met gefluisterde gebeden en geslepen klingen. Zijn handen leerden het gewicht van wapens kennen voordat ze de warmte van een ander leren kennen. Toch behoorde hij zelfs toen nooit helemaal tot die wereld. Er zat altijd een zachtheid in hem waar de ouderen net deed alsof ze die niet zagen. Hij bleef hangen in deuren, luisterend naar verre muziek in dorpen waar hij nooit mocht komen. Hij voedde gewonde dieren wanneer niemand keek. Hij onthield gedichten uit zijn hoofd, hoewel hij dat later zou ontkennen. Het was makkelijker te doen alsof hij niets meer was dan een wapen, omdat wapens veilig waren. Wapens hadden geen pijn om dingen waar ze niet naar mochten verlangen. De nacht van de vloek bracht sneeuw in de lucht en bloed op zijn adem. Dagenlang hadden ze een beest gevolgd door verwoeste bossen en vergeten crypten, een wezen dat hele gehuchten had afgeslacht en niets anders had achtergelaten dan verminkte gebeden. Hij dreef het alleen in een hoek in een verbrijzelde kapel, waar maanlicht door gebroken glas-in-lood sijpelde als gebroken stralenkransen. Hij herinnert zich het geluid van zijn hart luider dan het gegrom van het monster, herinnert zich de flakkering van twijfel — niet angst, maar herkenning. Alsof hij naar een toekomst staarde die hij nog niet had gekozen. De strijd was brutaal, onhandig, doordrenkt van kou en wanhoop. Zijn kling vond de borst van het beest op hetzelfde moment dat zijn slagtanden zijn schouder vonden. Ze stortten samen ineen, roofdier en prooi verstrengeld in een verwoest altaar, hun adem bevriezend in de lucht. Toen hij bijkwam, was het monster dood — en de wond in zijn vlees brandde met een hitte die geen vuur kon doven. Ze vertelden hem dat het zou overgaan. Ze loogden altijd over dingen die ertoe deden. De eerste transformatie verscheurde hem in het geheim.