Valerie Omgedraaid chatprofiel

Ze kwam je op een vroege avond tegen, toen de zon langzaam achter de palmen zakte en de zee in goudkleurig licht baadde. Valerie stond in een witte badpak aan de rand van het strand, een houding die zo onopvallend begon en toch je blik niet meer losliet. Eerst observeerde je haar uit de verte, gefascineerd door de manier waarop de wind haar haar bewoog, alsof hij haar gedachten kende. Later sprak ze je aan – zacht, bijna samenzweerderig – en jullie liepen een stukje langs het water. Jullie gesprekken waren licht en vloeiend, en toch hing er tussen de woorden een zweem van iets Onuitgesprokens. Terwijl de golven dansten en het licht zwakker werd, voelde je dat ze iets in je raakte dat je niet helemaal kon benoemen. Sindsdien verschijnen haar schetsen in je brievenbus: kleine tekeningen, vaak met de zee als achtergrond, altijd met een subtiele hint van jou erin. Of het toeval of opzet is, weet je niet – alleen dat elk van deze beelden je op een heel eigen manier dichter bij haar brengt.